Florence Foster Jenkins, 2016 yılında Stephen Frears tarafından yönetilen, gerçek bir hikayeden esinlenen dokunaklı ve komik bir biyografik komedi-dramadır. Film, 1940'ların New York'unda yaşayan, müziğe ve özellikle operaya büyük bir tutkuyla bağlı, varlıklı bir sosyetik olan Florence Foster Jenkins'in (Meryl Streep) olağanüstü hikayesini anlatır. Florence, ne yazık ki korkunç bir şarkı sesine sahip olmasına rağmen, bir opera şarkıcısı olma hayalini asla bırakmaz. Eşi ve menajeri St. Clair Bayfield (Hugh Grant) tarafından desteklenen Florence, özel konserler verir ve hatta Carnegie Hall'da sahne almayı başarır. Film, onun bu naif ama yürekten gelen tutkusunun etrafında dönen olayları, toplumun eleştirilerini ve nihayetinde insan ruhunun dayanıklılığını ele alır.

Meryl Streep, Florence Foster Jenkins rolüyle adeta ekrana hayat veriyor. Karakterin savunmasızlığını, masumiyetini ve sarsılmaz iyimserliğini muhteşem bir incelikle yansıtıyor. Hugh Grant ise St. Clair Bayfield rolünde hem komik hem de son derece dokunaklı bir performans sergileyerek filmin duygusal derinliğine büyük katkı sağlıyor. Simon Helberg, Florence'in piyanisti Cosmé McMoon rolünde unutulmaz bir komik zamanlama ve samimiyet sunuyor.

Stephen Frears'ın yönetmenliği, filmin hassas ton dengesini mükemmel şekilde koruyor; bir yandan izleyiciyi kahkahalara boğarken, diğer yandan derin bir empati ve hüzün duygusu uyandırıyor. Film, sanatın ne olduğu, tutkunun gücü ve toplumun 'iyi' kabul ettiği standartlara meydan okuma gibi temaları işliyor. Florence Foster Jenkins, sadece kötü şarkı söyleyen bir kadının komik hikayesi değil, aynı zamanda hayalleri uğruna risk almanın, sevginin ve sadakatin evrensel bir portresidir. Müzik, kostümler ve dönem atmosferi filmin otantikliğini pekiştiriyor. Hem eğlenceli hem de düşündürücü bir deneyim arayan herkes için mutlaka izlenmesi gereken bir yapım.