Harmony Korine'in yönetmenlik koltuğuna oturduğu 1997 yapımı Gummo, izleyiciyi kasırga sonrası harabeye dönmüş bir Ohio kasabasına götürüyor. Film, geleneksel bir anlatı yapısından uzak durarak, bu terk edilmiş manzarada yaşayan sakinlerin günlük hayatlarından kesitler sunuyor. Karakterler, sıkıcılık ve anlamsızlıkla dolu bir varoluş içinde, kendi garip ritüelleri ve ilişkileriyle hayata tutunmaya çalışıyor.

Oyunculuk performansları genellikle profesyonel olmayan isimlerden oluşuyor ve bu durum filme otantik, rahatsız edici bir gerçeklik katıyor. Karakterlerin kayıtsız ve bazen şok edici davranışları, izleyiciyi konfor alanının dışına çıkarıyor. Korine'in yönetmenliği, estetize edilmiş çirkinlik ve deneysel bir montaj anlayışıyla dikkat çekiyor. Sıradan olanı alışılmadık bir şekilde sunarak, Amerikan banliyö hayatının karanlık ve ihmal edilmiş yüzünü araştırıyor.

Gummo, geleneksel sinema anlayışından beslenmeyen, seyirciyi pasif izleyici konumundan çıkarmayı hedefleyen bir film. İzlenmesi gerektiği kesinlikle tartışmalı olsa da, bağımsız sinemanın sınırlarını zorlayan, unutulması güç ve rahatsız edici bir deneyim sunuyor. Komedi ve dram unsurlarını alışılmadık bir şekilde harmanlayan bu yapım, 90'ların deneysel sinemasının önemli örneklerinden biri olarak kabul ediliyor.