Akira Kurosawa'nın 1952 yapımı 'Ikiru' (Japonca'da 'Yaşamak'), sinema tarihinin en dokunaklı ve felsefi derinliğe sahip filmlerinden biridir. Film, otuz yıldır aynı ofiste çalışan, hayatını rutin ve anlamsız bir bürokrasi içinde geçiren Kanji Watanabe'nin hikayesini anlatır. Ölümcül bir mide kanseri teşhisi alması, onu hayatının geri kalanını nasıl anlamlı kılabileceği sorusuyla yüzleşmeye iter. Watanabe, ilk başta parasını harcayarak geçici hazlar peşinde koşsa da, sonunda kalıcı bir iz bırakmanın yolunu, terk edilmiş bir arsayı çocuklar için bir parka dönüştürme mücadelesinde bulur.

Takashi Shimura'nın Watanabe rolündeki performansı, sessiz acıyı, içsel çatışmayı ve nihai huzuru olağanüstü bir incelikle yansıtır. Yüz ifadeleri ve beden diliyle, sözsüz anlatımın gücünü gözler önüne serer. Kurosawa'nın yönetmenliği, Watanabe'nin ölümünden sonraki bölümde, cenazede onu tanıyanların konuşmaları aracılığıyla, karakterinin etkisini ve toplumun ikiyüzlülüğünü ustalıkla eleştirir. Film, siyah-beyaz görüntüleri ve duygusal müziğiyle izleyiciyi derinden saran bir atmosfer yaratır.

'Ikiru', sadece bir dram değil, aynı zamanda varoluşçu bir sorgulamadır. İzleyiciye 'Gerçekten yaşıyor muyum?' sorusunu sordurur. Günlük koşturmacanın, iş hayatının ve toplumsal rollerin içinde kaybolmuş herkesin kendinden bir parça bulabileceği bu film, evrensel bir mesaj taşır. Hayatın anlamının, büyük başarılarda değil, başkalarının hayatına dokunan küçük, somut iyiliklerde yattığını hatırlatır. İnsanlık, samimiyet ve ölüm karşısında yaşamın değeri temalarını işleyen bu başyapıt, Türkçe altyazı seçeneğiyle her sinemaseverin izlemesi gereken zamansız bir eserdir. Kurosawa'nın insan ruhuna yaptığı bu yolculuk, izleyiciyi düşündürmekle kalmaz, duygusal anlamda da derinden etkiler.