Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (orijinal adıyla Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ve ölüm döşeğinde olan bir adamın, Aleksey'in, zihninde canlanan anılarla ilerler. Bu anılar sadece onun çocukluğunu, annesiyle olan karmaşık ilişkisini ve savaşın gölgesindeki gençliğini değil, aynı zamanda tüm bir Sovyet ulusunun kolektif hafızasını ve tarihsel travmalarını yansıtır. Tarkovski, kronolojik bir anlatı yerine, rüyalar, anılar ve belgesel görüntüleri birbirine örerek, zaman ve hafızanın doğasına dair derin bir sorgulama sunar.

Oyunculuk performansları, özellikle Margarita Terekhova'nın hem anneyi hem de adamın eski eşini canlandırması, filmin duygusal yoğunluğuna büyük katkı sağlar. Performanslar doğal ve içten, Tarkovski'nin karakterlerinden beklenen şiirsellik ve derinliği mükemmel şekilde yansıtıyor. Tarkovski'nin yönetmenliği ise başlı başına bir görsel şölendir. Uzun plan sekanslar, doğa imgeleriyle (su, ateş, rüzgar) iç içe geçmiş insan manzaraları ve dikkatle kurgulanmış ses tasarımı, izleyiciyi hipnotik bir deneyime davet eder. Film, sadece bir hikaye anlatmaz, bir ruh halini, bir anıyı, bir özlemi doğrudan sinema diline tercüme eder.

'Mirror' izlenmesi gereken bir filmdir çünkü sıradan bir anlatının çok ötesine geçer. Seyirciyi pasif bir konumdan alıp, kendi anıları ve duygularıyla yüzleşeceği aktif bir katılımcıya dönüştürmeyi hedefler. Sovyet tarihinin zorlu dönemlerine dair içsel bir bakış sunarken, evrensel temalar olan anne-oğul ilişkisi, pişmanlık, ölüm korkusu ve zamanın geçişi üzerine düşündürür. Görsel şiir olarak nitelendirilebilecek bu film, sinemanın ne kadar derin ve kişisel bir ifade aracı olabileceğinin kanıtıdır. Tarkovski'nin en otobiyografik çalışması olan 'Mirror', sanat sinemasına ilgi duyan her izleyici için vazgeçilmez bir başyapıttır.